Karnataka Assembly Rewind-7: Two chief ministers in the second term

Karnataka Assembly Rewind-7: Two chief ministers in the second term

Kere Manjunath ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್‌

 The second election to the state assembly was held on February 25, 1957.  In the first election, 99 candidates were elected in 80 constituencies.  In the second election, 208 candidates won in 179 constituencies.  Two candidates had a chance to win in large constituencies.  Out of these 208 candidates, Congress won 150 seats.  S.Nijalingappa won from Molakalmuru constituency, which is described as the builder of modern Karnataka,  continued as Chief Minister.  The term of the second assembly was from 10 June 1957 to 1 March 1962.  But S.Nijalingappa who completed one and a half years  resigned as Chief Minister.

Among the Congress MLAs,  Discontent with S.Nijalingappa's leadership erupted.  They were forced to prove their trustworthiness.  In this case S.  Nijalingappa resigned as Chief Minister.  Jamkhandi Constituency MLA B.D.  Jatti assumed office as Chief Minister on 16 May 1958. The cabinet led by   B.D. Jatti successfully completed the task.  In 1954 H.  Siddaiah, then Honnali's H.S.  Rudrappa and Hunagunda's S.R.  Kanthi finished this term as speaker.  GS  Venkataramana Iyer himself was the assembly secretary during this period as well.  Jayachamarajendra Wodeyar was appointed as the first Governor of the state in 1956.  Wodeyar was appointed as the Governor on 1st November 1956 after the state integration.

 The Second Legislative Assembly had extended the days of its sessions.  269 ​​days session was held during the first assembly period.  In the second period this number went up to 375.  All these events took place in Vidhansouda.  At the end of the previous term i.e. on December 19, 1956, the first session was held in the newly constructed Vidhana Soudha.  It was limited to 10 days only.  The entire proceedings of the Second Legislative Assembly were held in Vidhana soudha.

ವಿಧಾನಸಭೆ ಮೆಲುಕು-7: ಎರಡನೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ

ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್‌

ರಾಜ್ಯ ವಿಧಾನಸಭೆಗೆ ಎರಡನೇ ಚುನಾವಣೆ 1957ರ ಫೆಬ್ರವರಿ 25ರಂದು ನಡೆಯಿತು. ಮೊದಲ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 80 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ 99 ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದರು. ಎರಡನೇ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ 179 ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ 208 ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿದರು. ದೊಡ್ಡ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಎರಡು ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಗೆಲ್ಲುವ ಅವಕಾಶವಿತ್ತು. ಈ 208 ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ 150 ಸ್ಥಾನಗಳನು ಗೆಲ್ಲುವ ಮೂಲಕ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಬಹುಮತ ಸಾಧಿಸಿತು. ಆಧುನಿಕ ಕರ್ನಾಟಕದ ನಿರ್ಮಾತೃ ಎಂದೇ ಬಣ್ಣಿಸಲಾದ ಮೊಳಕಾಲ್ಮೂರು ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ವಿಜಯ ಸಾಧಿಸಿ ಎಸ್. ನಿಜಲಿಂಗಪ್ಪ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಮುಂದುವರಿದರು. ಎರಡನೇ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಅವಧಿ 1957ರ ಜೂನ್ 10ರಿಂದ 1962ರ ಮಾರ್ಚ್ 1ರವರೆಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷ ಮುಗಿಸಿದ ಎಸ್. ನಿಜಲಿಂಗಪ್ಪ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ರಾಜಿನಾಮೆ ನೀಡಿದರು.

ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಶಾಸಕರಲ್ಲಿ ಎಸ್. ನಿಜಲಿಂಗಪ್ಪ ನಾಯಕತ್ವದ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಭುಗಿಲೆದ್ದಿತು. ಅವರು ತಮ್ಮ ವಿಶ್ವಾಸಮತವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಒತ್ತಾಯ ಎದುರಾಯಿತು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಎಸ್. ನಿಜಲಿಂಗಪ್ಪ ತಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ರಾಜಿನಾಮೆ ನೀಡಿದರು. ಜಮಖಂಡಿ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಶಾಸಕ ಬಿ.ಡಿ. ಜತ್ತಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ 1958ರ ಮೇ 16ರಂದು ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಎರಡನೇ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಅವಧಿಯನ್ನು ಬಿ.ಡಿ. ಜತ್ತಿ ನೇತೃತ್ವದ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಪೂರೈಸಿತು. 1954ರಲ್ಲಿ ಎಚ್. ಸಿದ್ದಯ್ಯ ನಂತರ ಹೊನ್ನಾಳಿಯ ಎಚ್.ಎಸ್. ರುದ್ರಪ್ಪ ಹಾಗೂ ಹುನಗುಂದದ ಎಸ್.ಆರ್. ಕಂಠಿ ಸ್ಪೀಕರ್ ಆಗಿ ಈ ಅವಧಿ ಮುಗಿಸಿದರು. ಜಿ.ಎಸ್. ವೆಂಕಟರಮಣ ಅಯ್ಯರ್ ಅವರೇ ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲೂ ವಿಧಾನಸಭೆ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯಾಗಿದ್ದರು. ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಥಮ ರಾಜ್ಯಪಾಲರಾಗಿ 1956ರಲ್ಲಿ ಜಯಚಾಮರಾಜೇಂದ್ರ ಒಡೆಯರ್ ನೇಮಕವಾಗಿದ್ದರು. ರಾಜ್ಯ ಏಕೀಕರಣದ ನಂತರ ಅಂದರೆ 1956ರ ನವೆಂಬರ್ 1ರಂದು ಒಡೆಯರ್ ಅವರನು ರಾಜ್ಯಪಾಲರನಾಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಗಿತ್ತು.

ಎರಡನೇ ವಿಧಾನಸಭೆ ತನ್ನ ಅಧಿವೇಶನಗಳ ದಿನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಪ್ರಥಮ ವಿಧಾನಸಭೆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ 269 ದಿನ ಅಧಿವೇಶನ ನಡೆದಿತ್ತು. ಎರಡನೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಖ್ಯೆ 375ಕ್ಕೆ ಮುಟ್ಟಿತು. ವಿಧಾನಸೌಧದಲ್ಲಿ ಈ ಎಲ್ಲ ಕಲಾಪಗಳು ನಡೆದವು. ಹಿಂದಿನ ಅವಧಿಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ 1956ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 19ರಂದು ಹೊಸದಾಗಿ ನಿರ್ಮಾಣಗೊಂಡಿದ್ದ ವಿಧಾನಸೌಧದಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಅಧಿವೇಶನ ನಡೆದಿತ್ತು. ಅದು ಕೇವಲ 10 ದಿನಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿತ್ತು. ಎರಡನೇ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಲಾಪಗಳು  ವಿಧಾನಸೌಧದಲ್ಲೇ ನಡೆದವು.

 

Karnataka Assembly Rewind-6: Three Chief Ministers in the first term

Karnataka Assembly Rewind-6: Three Chief Ministers in the first term

Kere Manjunath ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್‌

For the first time after the constitution of India, elections were held for the state assembly.  This election was held on March 27, 1952.  80 members were elected by the people.  There were 74 members from the Indian National Congress.  Therefore, Kengal Hanumantaiah took office as the first elected Chief Minister on March 30, 1952.  Kengal Hanumanthaiah, who was elected from Ramanagara constituency, was the progenitor of the construction of Vidhana Soudha in the state.  The first assembly session under his chairmanship was held on June 18, 1952 at 11 am in the conference hall of the old public building in Bangalore i.e. today's High Court building.  V.Venkatappa who was selected from Chanapatna  was appointed as the Honorary Speaker.  Venkatappa himself administered the oath to all the elected members including Chief Minister Kengal Hanumanthiah.  Shantaveri Gopal Gowda and H.  Siddaiah contested.  H.Siddaiah who got 74 votes, became the first speaker.  GS  Venkataramana Iyer was the secretary.  The term of the first Legislative Assembly was from 18 June 1952 to 31 March 1957. However, the state saw three Chief Ministers during this period itself.

 In 1956, Kengal Hanumanthiah stepped into national politics during the creation of a language-wise state.  Thus, he resigned from the post of Chief Minister on August 19, 1956.  Kadidal Manjappa, the winner of Tirthahalli Constituency took over as Chief Minister in his place.  But he had to resign on October 31, 1956, before completing his three-month term.  S.Nijalingappa who was elected to the Lok Sabha from Chitradurga constituency, who played a very important role during the state integration, was elected as Chief Minister.  S.Nijalingappa who took office on November 1, 1956  served the state's first legislative term.  That is, he worked till March 31, 1957.  Elections to the second assembly were held during this period.  A total of 269 days of assembly session was held during the first assembly.

ವಿಧಾನಸಭೆ ಮೆಲುಕು-6: ಪ್ರಥಮ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ ಮೂವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ

ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್‌

ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನ ರಚನೆ ನಂತರ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ರಾಜ್ಯ ವಿಧಾನಸಭೆಗೆ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯಿತು. 1952ರ ಮಾರ್ಚ್ 27ರಂದು ಈ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯಿತು. 80 ಸದಸ್ಯರು ಜನರಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾದರು. ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಿಂದ 74 ಸದಸ್ಯರಿದ್ದರು. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಥಮ ಚುನಾಯಿತ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಕೆಂಗಲ್ ಹನುಮಂತಯ್ಯ 1952ರ ಮಾರ್ಚ್ 30ರಂದು ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ರಾಮನಗರ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದ ಕೆಂಗಲ್ ಹನುಮಂತಯ್ಯ ರಾಜ್ಯದ ವಿಧಾನಸೌಧ ನಿರ್ಮಾಣದ ಮೂಲಪುರುಷ. ಇವರ ಸಭಾನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ವಿಧಾನಸಭೆ ಅಧಿವೇಶನ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಹಳೆಯ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಟ್ಟಡದ ಸಮ್ಮೇಳನ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ಇಂದಿನ ಹೈಕೋರ್ಟ್ ಕಟ್ಟಡದಲ್ಲಿ 1952ರ ಜೂನ್ 18ರಂದು ಬೆಳಗ್ಗೆ 11 ಗಂಟೆಗೆ ನಡೆಯಿತು. ಚನಪಟ್ಟಣದಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದ ವಿ. ವೆಂಕಟಪ್ಪ ಅವರನು ಗೌರವ ಸ್ಪೀಕರ್ ಆಗಿ ನೇಮಿಸಲಾಯಿತು. ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಕೆಂಗಲ್ ಹನುಮಂತಯ್ಯ ಸೇರಿದಂತೆ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಎಲ್ಲ ಸದಸ್ಯರಿಗೂ ವೆಂಕಟಪ್ಪ ಅವರೇ ಪ್ರತಿಜ್ಞಾವಿಧಿ ಬೋಧಿಸಿದ್ದರು. ನಂತರ ನಡೆದ ಸ್ಪೀಕರ್ ಸ್ಥಾನದ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಶಾಂತವೇರಿ ಗೋಪಾಲಗೌಡ ಹಾಗೂ ಎಚ್. ಸಿದ್ದಯ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧಿಸಿದ್ದರು. 74 ಮತ ಪಡೆದ ಎಚ್. ಸಿದ್ದಯ್ಯ ಪ್ರಥಮ ಸ್ಪೀಕರ್ ಆದರು. ಜಿ.ಎಸ್. ವೆಂಕಟರಮಣ ಅಯ್ಯರ್ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಪ್ರಥಮ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಅವಧಿ 1952ರ ಜೂನ್ 18ರಿಂದ 1957ರ ಮಾರ್ಚ್ 31. ಆದರೆ, ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ ರಾಜ್ಯ ಮೂವರು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಕಂಡಿತು.

1956ರಲ್ಲಿ ಭಾಷಾವಾರು ರಾಜ್ಯ ರಚನೆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕೆಂಗಲ್ ಹನುಮಂತಯ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರಾಜಕಾರಣದತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇರಿಸಿದರು. ಹೀಗಾಗಿ 1956ರ ಆಗಸ್ಟ್ 19ರಂದು ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದರು. ಇವರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ ಕ್ಷೇತ್ರದ ವಿಜೇತ ಕಡಿದಾಳ್ ಮಂಜಪ್ಪ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳ ಅವಧಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ಅಂದರೆ 1956ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 31ರಂದು ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಬೇಕಾಯಿತು. ರಾಜ್ಯ ಏಕೀಕರಣ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದ ಚಿತ್ರದುರ್ಗ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಲೋಕಸಭೆಗೆ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಿದ್ದ ಎಸ್. ನಿಜಲಿಂಗಪ್ಪ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದರು. 1956ರ ನವೆಂಬರ್ 1ರಂದು ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದ ಎಸ್. ನಿಜಲಿಂಗಪ್ಪ, ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಥಮ ವಿಧಾನಸಭೆ ಅವಧಿಯನ್ನು ಪೂರೈಸಿದರು. ಅಂದರೆ 1957ರ ಮಾರ್ಚ್ 31ರವರೆಗೂ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದರು. ಎರಡನೇ ವಿಧಾನಸಭೆಗೆ ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲೇ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯಿತು. ಪ್ರಥಮ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 269 ದಿನ ವಿಧಾನಸಭೆ ಅಧಿವೇಶನ ನಡೆಯಿತು. 

Concretization is fatal for green zone

 A 'legal wand' is needed to restore the city's eco-friendly reputation.

Concretization is fatal for green zone

Kere Manjunath ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್

Bengaluru: It is always said that Bangalore, which was famous as a garden city and an air-conditioned city, will be brought back to the same condition. Plans are also made. But implementation is limited to concretization only.

 Hundreds of crores are spent annually on the development of lakes and gardens. In projects to save and grow the environment, millions of saplings are planted every year, which is limited to publication. Because, if so many lakh saplings were planted every year, the city would have been full of trees.

 Further, tens of crores are being spent on the development of each lake. Here more attention is being given to concrete construction instead of allowing for biodiversity. In the past, there was nothing else except that the lake was used as a connecting bridge. Now concrete is being used for the walking track around the lake. Crores are being spent on the construction of buildings and high-tech facilities. However, there are no facilities for birds and animals in the lakes which are a place of biodiversity. There is no space for trees.

 A civil engineer is the standard for the development of a lake, while eco-friendly facilities are negligible. This also applies to gardens. Furniture is preferred over trees in gardens. Citizens allege that neither the government nor the politicians have any hindsight in cutting trees and planting them.

 A lot of work needs to be done in pollution control. The task is to measure air and water pollution and publish it. Responsibility should be assigned to this board, which has been limited to this for so many years. If there is any kind of pollution, the board should be held responsible for it. Such an expectation needs the official seal of the government. Otherwise, environmental activists demand that there should be an order by law.

Environmental impact assessment should be mandatory

 Bangalore's urbanization has had a significant impact on biodiversity. Uncontrolled real estate growth and development of overconcretization in infrastructure such as roads have affected the environment. The Bangalore Development Authority is converting land in villages around the city into barangays to accommodate the growing population. Large-scale infrastructure projects such as road widening, metro rail and new flyovers are also contributing to habitat loss. These projects involve cutting down trees and loss of green cover, mostly affecting animals and birds.

 Lakes, gardens and trees are critical to the sustainable growth of the city and its population. While housing and other infrastructure are needed, sustainable development is needed to mitigate micro climate change. Environmental Impact Assessment (EIA) should be mandatory for all upcoming and current projects to ensure that we regain the Garden City title that we have lost in the name of development. A master plan should be developed continuously every year. List the ward-wise land-use changes in the city and help create a people-friendly climate.

Vinod Jacob, Chief Manager, Namma Bangalore Foundation

Development should not be life-threatening

 Bangalore has forgotten the environment in the fast pace of development and people's representatives are giving more preference to concrete. Marking the boundaries of the city in four directions, giving importance to water and clean air and showing the important lesson of making it a garden city is again studied and implemented with interest and earnestness but Bendakalur will become a decrepit city. Otherwise tomorrow the next generation will curse us. The Vrishabhavati River has gone without a name and has become Kengeri Mori. Thousands of lakes in the river basins have been destroyed, the extinct lakes are filled with sewage and the smell of disaster is spreading everywhere. Lined with wooden roads, the cold memory is gone.

 Emphasis should be placed on maintaining the urban forests, redeveloping the royal canals and filling the lakes with fresh water. Like recovery. When new barangays are built in the outer zones of the city, 50 percent of the budget should be forest. There are ten popular ways to reduce traffic congestion and need to be implemented. Environmental Management and Control Boards should stop the works which are harmful to the environment. Life is only if there is life. Development should not be life-threatening.

 Dr. T.J. Renuka Prasad, Emeritus Professor of Geology, Bangalore University

The creation of heat islands is fatal

 Lakes in the city are being developed at a cost of hundreds of crores and are being built as thermal islands. Instead of fostering biodiversity, concretization is increasing. There is no standard for the development of lakes. A technical approval committee consisting of environmental experts i.e. geologists, hydrologists, limnologists, toxicologists and civil engineers is essential. The Karnataka Lake Conservation and Development Authority should take steps to implement what is approved here. All should be empowered to run under the supervision of this authority.

 No lake development work shall be undertaken without a Detailed Plan Report (DPR) and approval of the Technical Approval Committee. There should be a system where all these details are freely available to citizens through a website. Justice N.K. According to the Patil report, district and state level lake committees should be formed and responsible for monitoring. No concrete development including road and flyover should take place in the lake and buffer zone. To reduce the temperature in Bangalore, the environment has to be preserved. Instead of showing everything in the book, only eco-friendly developments should be undertaken.

Ramprasad, Friends of Lakes

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಓದಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ...

ಬೆಂಗಳೂರು | ಹಸಿರು ವಲಯಕ್ಕೆ ಕಾಂಕ್ರೀಟೀಕರಣ ಮಾರಕ |

Karnataka Assembly Rewind-5: K. Changalaraya Reddy, the First Chief Minister of the state

Karnataka Assembly Rewind-5: K. Changalaraya Reddy, the First Chief Minister of the state 

Kere Manjunath ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್‌

The House of Representatives and the Parishad were dissolved in 1949 after taking a decision to frame the constitution of Mysore State under the Constitution of India. After this, in 1952, as per the constitution, the first assembly of 80 elected members and one nominated member came into existence. After the formation of Andhra Pradesh state in 1953, some areas of Bellary district were annexed from Madras state to Mysore state. On this occasion five members joined the strength of the assembly.

 In 1956, states were recognized according to language. As a result, the new state of Mysore came into existence on 1 November 1956. Four districts from Bombay State, three districts from Hyderabad State, one district from old Madras State and one taluk from Kodagu State were added. In 1973 Mysore State was renamed as Karnataka.

The State Legislature consisted of two Houses, one named the Vidhana Sabha and the other the Legislative Council (Vidhana Parishat). In 1957, the number of assembly members increased to 179, 208 in 1962, and 216 in 1967. After the number of MLAs increased to 224 in 1978, it is still the same. In addition, there is one nominee member.

 The strength of Vidhana Parishadlt was 63 in 1957. It was expanded to 75 in 1987. Out of which 25 members are elected by the assembly. 25 members are elected from local bodies, 7 members each from graduate and teacher's field. 11 members are nominated by the government.

Anga Sadan (Constituent Assembly) was formed in 1946 to frame the Constitution of India. All the provinces of the country had this parliament according to their respective states. K. Changalaraya reddy, T. Siddalingaiah, H.R. Gaurav Reddy, S.V. Krishnamurthy Rao, K. Hanumanthaiah, H. Siddaveerappa and T. Chanaiah were in the Mysore represented team as members. As the first Chief Minister of Mysore State, K. Changalarayareddy served from 25 October 1947 to 30 March 1952. The first general election was held in 1952 after the constitution. From that the first assembly of the state was established.

ವಿಧಾನಸಭೆ ಮೆಲುಕು-5: ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಥಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಕೆ. ಚಂಗಲರಾಯ ರೆಡ್ಡಿ

ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್‌

ಭಾರತ ಸಂವಿಧಾನದಡಿಯೇ ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯದ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನೂ ರಚಿಸುವಂತೆ ನಿರ್ಣಯ ಕೈಗೊಂಡು ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸದನ ಹಾಗೂ ಪರಿಷತ್ 1949ರಲ್ಲಿ ವಿಸರ್ಜನೆಯಾಯಿತು. ಇದಾದ ನಂತರ 1952ರಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನದ ಪ್ರಕಾರ, ಆಯ್ಕೆಗೊಂಡ 80 ಸದಸ್ಯರು ಹಾಗೂ ಒಬ್ಬರು ನಾಮನಿರ್ದೇಶಿತ ಸದಸ್ಯರ ಪ್ರಥಮ ವಿಧಾನಸಭೆ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು. 1953ರಲ್ಲಿ ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶ ರಾಜ್ಯ ರಚನೆಯಾದ ನಂತರ ಮದ್ರಾಸ್ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಬಳ್ಳಾರಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕೆಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳು ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾದವು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿಧಾನಸಭೆಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಐವರು ಸದಸ್ಯರು ಸೇರಿಕೊಂಡರು.

1956ರಲ್ಲಿ ಭಾಷಾನುಸಾರ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಲಾಯಿತು. ಇದರಿಂದ 1956ರ ನವೆಂಬರ್ 1ರಂದು ಹೊಸ ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯ ಉದಯವಾಯಿತು. ಬಾಂಬೆ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ನಾಲ್ಕು ಜಿಲ್ಲೆ, ಹೈದರಾಬಾದ್ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಮೂರು ಜಿಲ್ಲೆ, ಹಳೆ ಮದ್ರಾಸ್ ರಾಜ್ಯದಿಂದ ಒಂದು ಜಿಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ತಾಲೂಕು, ಕೊಡಗು ರಾಜ್ಯ ಸೇರಿಕೊಂಡವು. 1973ರಲ್ಲಿ ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಕರ್ನಾಟಕ ಎಂದು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಲಾಯಿತು.

ರಾಜ್ಯದ ಶಾಸನ ಸಭೆ ಎಂದು ಸದನಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದು, ಒಂದನ್ನು ವಿಧಾನಸಭೆ ಹಾಗೂ ಮತ್ತೊಂದನ್ನು ವಿಧಾನಪರಿಷತ್ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಾಯಿತು. 1957ರಲ್ಲಿ ವಿಧಾನಸಭೆ ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆ 179, 1962ರಲ್ಲಿ 208, 1967ರಲ್ಲಿ 216ಕ್ಕೆ  ವಿಸ್ತರಣೆಯಾಯಿತು. 1978ರಲ್ಲಿ ಶಾಸಕರ ಸಂಖ್ಯೆ 224ಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಾದ ನಂತರ ಈಗಲೂ ಅಷ್ಟೇ ಇದೆ. ಜತೆಗೆ ಒಬ್ಬರು ನಾಮಕರಣ ಸದಸ್ಯರಿದ್ದಾರೆ.

ವಿಧಾನಪರಿಷತ್‌ನ ಸಂಖ್ಯೆ 1957ರಲ್ಲಿ 63 ಆಗಿತ್ತು. 1987ರಲ್ಲಿ 75ಕ್ಕೆ ವಿಸ್ತರಣೆಯಾಯಿತು. ಇದರಲ್ಲಿ 25 ಸದಸ್ಯರು ವಿಧಾನಸಭೆಯಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾದವರು. 25 ಸದಸ್ಯರು ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಂದ, ತಲಾ 7 ಸದಸ್ಯರು ಪದವಿ ಹಾಗೂ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ. 11 ಸದಸ್ಯರನು ಸರ್ಕಾರ ನಾಮನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನ ರಚನೆಗಾಗಿ 1946ರಲ್ಲಿ ಅಂಗ ಸದನ (ಕಾನ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಯಂಟ್ ಅಸೆಂಬ್ಲಿ) ರಚಿಸಲಾಯಿತು. ದೇಶದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲೂ ಆಯಾ ರಾಜ್ಯಕ್ಕನುಸಾರ ಈ ಅಂಗಸದನವಿತ್ತು. ಮೈಸೂರು ಅಂಗ ಸದನದಲ್ಲಿ ಕೆ. ಚಂಗಲರಾಯರೆಡ್ಡಿ, ಟಿ. ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ, ಎಚ್.ಆರ್. ಗೌರವ್ ರೆಡ್ಡಿ, ಎಸ್.ವಿ. ಕೃಷ್ಣಮೂರ್ತಿ ರಾವ್, ಕೆ. ಹನುಮಂತಯ್ಯ, ಎಚ್. ಸಿದ್ದವೀರಪ್ಪ ಹಾಗೂ ಟಿ. ಚನಯ್ಯ ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದರು. ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಥಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಿ ಕೆ. ಚಂಗಲರಾಯರೆಡ್ಡಿ 1947ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 25ರಿಂದ 1952ರ ಮಾರ್ಚ್ 30ರವರೆಗೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿದರು. ಸಂವಿಧಾನದ ರಚನೆಯಾದ ನಂತರ 1952ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯಿತು. ಅದರಿಂದ ರಾಜ್ಯದ ಪ್ರಥಮ ವಿಧಾನಸಭೆ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಯಿತು.

 

 

Karnataka Assembly Rewind-4: Members got freedom of speech

Karnataka Assembly Rewind-4: Members got freedom of speech

Kere Manjunath ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್‌

Nomination of members to the Parishad by the House of Representatives began in 1940. And then the council began to legislate. No new rules could be introduced without the signature of the Parishad and Diwan. In case of emergencies, some matters were exempted from the Parishad, and the government used to legislate for them. In 1914, members were allowed to ask questions between councils. In 1915, the member's sub-question was also allowed. In 1914, the Parishad got the power to discuss the budget. The power to vote on demand for grants was given in 1923. In British India's some expenditure could not be voted on. This also got an opportunity. After 1919, the Parishad became capable of taking decisions.

In 1923, the Council was prohibited from changing the rules and legislative policies of the House of Representatives. In 1917 the term of Parishad members was fixed for three years and in 1940 four years. Like the Government of India Act of 1935, the Government of Mysore Act of 1940 provided freedom of speech to members of the House of Representatives.

After independence, the Maharaja of Mysore issued an order on 29 October 1947 to constitute a constituent assembly for the establishment of Mysore State. When the House of Representatives met, some of the members of the House of Representatives and the Parishad suggested that a separate constitution should be made for the state of Mysore. Most of them were of the opinion that it would be appropriate for the Government of India to draft a constitution for the administration of the state. A large number of members demanded that the Government of India should draft a constitution for the state as well. In recognition of this, a resolution was taken in the House of Assembly that the constitution of the Government of India should be adopted for the state of Mysore.

Thus the House of Representatives and the Parishad were dissolved. As per the order issued by the Maharaja in November 1949, the Sadan and the Parishad were dissolved on 16th December 1949. The Anga Sadan formed in 1947 served as the proposed House of Mysore till elections were held as per the constitution.

ವಿಧಾನಸಭೆ ಮೆಲುಕು-4: ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿತು ವಾಕ್‌ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ

ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್‌

1940ರಲ್ಲಿ ಪರಿಷತ್‌ಗೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸದನದಿಂದ ಸದಸ್ಯರು ನಾಮನಿರ್ದೇಶನವಾಗುವುದು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ತದನಂತರ ಪರಿಷತ್ ಕಾನೂನು ರಚನೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಪರಿಷತ್ ಹಾಗೂ ದಿವಾನರಿಂದ ಸಹಿಯಾಗದೆ ಯಾವುದೇ ಹೊಸ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ತುರ್ತು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಿಷಯಗಳು ಪರಿಷತ್‌ನಿಂದ ಹೊರತಾಗಿದ್ದರಿಂದ ಇವುಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರವೇ ಕಾನೂನು ರಚಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಪರಿಷತ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡುವೆ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಲು 1914ರಲ್ಲಿ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಲಾಯಿತು. 1915ರಲ್ಲಿ ಸದಸ್ಯರ ಉಪಪ್ರಶ್ನೆಗೂ ಅನುವಾಯಿತು. 1914ರಲ್ಲಿ ಪರಿಷತ್‌ಗೆ ಬಜೆಟ್ ಮೇಲೆ ಚರ್ಚಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಬಂತು. ಅನುದಾನದ ಬೇಡಿಕೆಗೆ ಮತ ಹಾಕುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು 1923ರಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಇಂಡಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವೆಚ್ಚಗಳಿಗೆ ಮತಹಾಕುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೂ ಅವಕಾಶ ಲಭ್ಯವಾಯಿತು. 1919ರ ನಂತರ ಪರಿಷತ್ ನಿರ್ಣಯ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಸಮರ್ಥವಾಯಿತು.

ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸದನದ ನಿಯಯ ಹಾಗೂ ಶಾಸನ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಪರಿಷತ್ ಬದಲಿಸದಂತೆ 1923ರಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಲೆಯಾಯಿತು. 1917ರಲ್ಲಿ ಪರಿಷತ್ ಸದಸ್ಯರ ಅವಧಿಯನ್ನು ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ 1940ರಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಯಿತು. 1935ರಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಕಾಯಿದೆಯಂತೆಯೇ 1940ರ ಮೈಸೂರು ಸರ್ಕಾರದ ಕಾಯಿದೆ ಪ್ರಕಾರ ಪ್ರತಿನಿಧಿ ಸದನದ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ವಾಕ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಲಭ್ಯವಾಯಿತು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ನಂತರ, ಮೈಸೂರು ಮಹಾರಾಜರು 1947ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 29ರಂದು ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯ ಸ್ಥಾಪನೆಗಾಗಿ ಅಂಗ ಸದನ ರಚಿಸಲು ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿದರು. ಅಂಗ ಸದನ ಸಭೆ ಸೇರಿದಾಗ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸದನ ಹಾಗೂ ಪರಿಷತ್‌ನ ಸದಸ್ಯರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೇ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಸಂವಿಧಾನ ರಚನೆಯಾಗಬೇಕು ಎಂದು ಕೆಲವರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. ರಾಜ್ಯದ ಆಡಳಿತದ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ ರಚಿಸುವುದೇ ಸೂಕ್ತ ಎಂದು ಬಹುತೇಕರು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟರು. ಭಾರತದ ಸರ್ಕಾರವೇ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೂ ಸಂವಿಧಾನ ರಚಿಸಬೇಕೆಂದು ಅಧಿಕ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಸದಸ್ಯರು ಆಗ್ರಹಿಸಿದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಮನ್ನಣೆ ದೊರೆತು, ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ ರಚಿಸುವ ಸಂವಿಧಾನವೇ ಅಳವಡಿಕೆಯಾಗಬೇಕು ಎಂಬ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ಅಂಗ ಸದನದಲ್ಲಿ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಯಿತು.

ಹೀಗಾಗಿ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸದನ ಹಾಗೂ ಪರಿಷತ್ ವಿಸರ್ಜನೆಯಾಗುವಂತಾಯಿತು. 1949ರ ನವೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಹಾರಾಜರು ಹೊರಡಿಸಿದ ಆಜ್ಞೆ ಪ್ರಕಾರ, ಸದನ ಹಾಗೂ ಪರಿಷತ್ 1949ರ ಡಿಸೆಂಬರ್ 16ರಂದು ವಿಸರ್ಜನೆಯಾದವು. ಸಂವಿಧಾನದ ಪ್ರಕಾರ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯುವವರೆಗೂ 1947ರಲ್ಲಿ ರಚನೆಯಾದ ಅಂಗ ಸದನವೇ ಮೈಸೂರಿನ ಪ್ರಸ್ತಾವಿತ ಸದನವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿತು.

 

 

 

Karnataka Assembly Rewind-3: There was no right to vote

Karnataka Assembly Rewind-3: There was no right to vote, there were only two ministers

Kere Manjunath  ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್

Although the country's first House of Representatives had statutory status, members did not have voting rights. Members of this House were initially not given any substantive rights. But, it is not limited to listening to the speech of Diwan. Suggestions could have been made in public interest. Can contribute to the management of activities in all branches of administration.

This House had no right to vote. But the legislative measures had to be brought before the members in the House for the first time. Through that their opinion was collected. The main feature of the House of Representatives was that it provided representation to the government by its members. In the early 19th century there was a demand to nominate members of the House to the Council of Maharajas. In 1940, the government allowed such participation. The Government of Mysore Act of 1940 allowed the Maharaja to appoint two members as Ministers to the Council of Ministers. One of them was to be appointed by the House and the other by the Parishad.

Because, before this in 1907 Vidhana Parishat started. It was intended to appoint non-officials with practical experience and local knowledge to assist the government in formulating laws and regulations. Dewan was the president. This Parishad had not less than 10 and not more than 15 members. The government was nominating for it. Of these, one out of five should be non-officials. In 1923, the maximum number was raised to 50, allowing 60 per cent non-official members. Mysore University, commerce, traders, planters were given special representation. If they were not selected, the government would nominate them, reserving seats for Muslims, Christians and backward classes. In 1940, the maximum size of the Parishad was further increased, and the Maharaja was given the power to appoint some here and there from the House.

ವಿಧಾನಸಭೆ ಮೆಲುಕು-3: ಮತದಾನದ ಹಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ, ಇದ್ದದ್ದು ಇಬ್ಬರೇ ಸಚಿವರು

ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್

ದೇಶದ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸದನಕ್ಕೆ ಶಾಸನಬದ್ಧ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಲಭ್ಯವಾದರೂ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಮತದಾನದ ಹಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಸದನದ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಕವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಗುರುತರವಾದ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನೀಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ದಿವಾನರ ಭಾಷಣವನ್ನು ಆಲಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿರಲೂ ಇಲ್ಲ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ ಮೇರೆಗೆ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ನೀಡಬಹುದಿತ್ತು. ಆಡಳಿತದ ಎಲ್ಲ ಶಾಖೆಗಳಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ಯಕಲಾಪಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಬಹುದಿತ್ತು.

ಈ ಸದನಕ್ಕೆ ಮತದಾನ ಮಾಡುವ ಹಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಾಸನಬದ್ಧವಾದ ಕ್ರಮಗಳನು ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಸದನದಲ್ಲಿ ಸದಸ್ಯರ ಮುಂದಿಡಬೇಕಿತ್ತು. ಆ ಮೂಲಕ ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಜನಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸದನದ ಮುಖ್ಯ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವೆಂದರೆ ಅದು ಸದಸ್ಯರಿಂದ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವ ಒದಗಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು. 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಮಹಾರಾಜರ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌ಗೆ ಸದನದ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ನಾಮನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಾಯವಿತ್ತು. 1940ರಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಗೆ ಸರ್ಕಾರ ಅನುಮತಿ ನೀಡಿತು. 1940ರ ಮೈಸೂರು ಸರ್ಕಾರದ ಕಾಯಿದೆಯಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಮಂತ್ರಿಗಳ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌ಗೆ ಸಚಿವರನಾಗಿ ನೇಮಿಸಲು ಮಹಾರಾಜರಿಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಇದರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಸದನ ಹಾಗೂ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಪರಿಷತ್‌ನಿಂದ ನೇಮಕವಾಗಬೇಕಿತ್ತು.

ಏಕೆಂದರೆ ಇದಕ್ಕೂ ಮುನ 1907ರಲ್ಲಿ ವಿಧಾನಪರಿಷತ್ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಅಧಿಕಾರೇತರ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಸ್ಥಳೀಯ ಜ್ಞಾನ ಹೊಂದಿರುವವರನು ನೇಮಿಸಿ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ನಿಯಮ ರೂಪಿಸಲು ಸಹಕಾರ ನೀಡುವ ಉದ್ದೇಶ ಇದರದ್ದಾಗಿತ್ತು. ದಿವಾನರು ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದರು. ಈ ಪರಿಷತ್‌ನಲ್ಲಿ 10ಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲದ ಹಾಗೂ 15ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸದಸ್ಯರು ಇರುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರ ಇದಕ್ಕೆ ನಾಮನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಇದರಲ್ಲಿ ಐವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಅಧಿಕಾರೇತರರಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತು. 1923ರಲ್ಲಿ ಗರಿಷ್ಠ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು 50ಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಶೇ.60ರಷ್ಟು ಅಧಿಕಾರೇತರ ಸದಸ್ಯರಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಲಾಯಿತು. ಮೈಸೂರು ವಿವಿ, ವಾಣಿಜ್ಯ, ವ್ಯಾಪಾರಿ, ಪ್ಲಾಂಟರ್‌ಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಮುಸ್ಲಿಂ, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಮತ್ತು ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸ್ಥಾನ ಮೀಸಲಿರಿಸಿ, ಅವರು ಆಯ್ಕೆಯಾಗದೆ ಹೋದರೆ ಸರ್ಕಾರವೇ ನಾಮನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. 1940ರಲ್ಲಿ ಪರಿಷತ್‌ನ ಗರಿಷ್ಠ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸಿ, ಸದನದಿಂದ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಕೆಲವರನು ನೇಮಿಸುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಮಹಾರಾಜರಿಗೆ ನೀಡಲಾಯಿತು.

 

 

Karnataka Assembly Rewind- 2: Only those who pay tax are voters

Karnataka Assembly Rewind- 2: Only those who pay tax are voters

Kere Manjunath  ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್

Ten years after the country's first 'House of Representatives' started on October 7, 1881, i.e. in 1891, elections were held for this House. Payers of certain revenue at the taluk level and graduates of Indian universities were eligible to vote and become members. Each taluk was fixed with the same number of members. Those who had these qualifications met annually in each taluk, and elected the members assigned to the taluk from among them.

Local organizations and associations could also send their representatives. The voting age was fixed at 18 in the wake of positive response to this process. Only those who completed 18 years of age could be elected as taluk members. In 1924, the age of candidates was increased from 18 to 21 years. In 1940, this year became 25.

In 1894, there was a further change in this election process. Only local bodies with a population of more than five thousand were allowed to send their representatives. Graduates who did not own land could not become members. The term of Taluk members was fixed at three years. In 1918 the landed property entitlement was abolished. In 1919, the terms of all these members were increased to three years, allowing for greater representation from local bodies. In 1923, the term of the House of Representatives was fixed at three years by making rules.

 In 1932, the number of taluk members was redistributed on the basis of population. Election of members from Bangalore and Mysore city bodies was introduced as early as 1932. Established in 1881, the Executive Order of the House of Representatives functioned until 1923. In 1923 the House of Representatives was given statutory status by notification of rules by the Maharaja.

ವಿಧಾನಸಭೆ ಮೆಲುಕು-2: ಕಂದಾಯ ಕಟ್ಟಿದವರು ಮಾತ್ರ ಮತದಾರರು

ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್

ದೇಶದ ಪ್ರಥಮ ‘ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸದನ’ 1881ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 7ರಂದು ಆರಂಭವಾದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಅಂದರೆ 1891ರಲ್ಲಿ ಈ ಸದನಕ್ಕೆ ಚುನಾವಣೆ ನಡೆಯಿತು. ತಾಲೂಕು ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಂದಾಯ ಪಾವತಿಸುವವರು ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಪದವಿ ಪಡೆದವರು ಮತದಾನ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ಸದಸ್ಯರಾಗಲು ಅರ್ಹರಾಗಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಾಲೂಕಿಗೆ ಇಂತಿಷ್ಟೇ ಸದಸ್ಯರು ಎಂದು ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಅರ್ಹತೆ ಹೊಂದಿದವರು ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ ಪ್ರತಿ ತಾಲೂಕಿನಲ್ಲಿ ಸಭೆ ನಡೆಸಿ, ಅವರಲ್ಲಿ ತಾಲೂಕಿಗೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಸದಸ್ಯರನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಸಂಘ-ಸಂಸ್ಥೆಗಳೂ ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನು ಕಳುಹಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ವ್ಯಕ್ತವಾದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮತದಾರರ ವಯಸ್ಸನ್ನು 18ಕ್ಕೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಯಿತು. 18 ವರ್ಷ ತುಂಬಿದವರಷ್ಟೇ ತಾಲೂಕು ಸದಸ್ಯರಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾಗಬಹುದಾಗಿತ್ತು. 1924ರಲ್ಲಿ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ 18 ವರ್ಷವನ್ನು 21ಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಲಾಯಿತು. 1940ರಲ್ಲಿ ಈ ವರ್ಷ 25ಕ್ಕೇರಿತು.

1894ರಲ್ಲಿ ಈ ಚುನಾವಣೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆಯಾಯಿತು. ಐದು ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೊಂದಿರುವ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮಾತ್ರ ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನು ಕಳುಹಿಸಲು ಅನುಮತಿ ಇತ್ತು. ಭೂಮಿ ಹೊಂದಿರದ ಪದವೀಧರರು ಸದಸ್ಯರಾಗುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ತಾಲೂಕು ಸದಸ್ಯರ ಅವಧಿಯನ್ನು ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಯಿತು. 1918ರಲ್ಲಿ ಭೂಮಿ ಆಸ್ತಿಯ ಅರ್ಹತೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಯಿತು. 1919ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರತಿನಿಧಿತ್ವಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟು, ಈ ಎಲ್ಲ ಸದಸ್ಯರ ಅವಧಿಯನ್ನು ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಲಾಯಿತು. 1923ರಲ್ಲಿ ನಿಯಮ ರೂಪಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸಭೆಯ ಅವಧಿಯನ್ನು  ಮೂರು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ನಿಗದಿಪಡಿಸಲಾಯಿತು.

1932ರಲ್ಲಿ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತಾಲೂಕು ಸದಸ್ಯರ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಪುನರ್‌ನಿಗದಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಬೆಂಗಳೂರು ಹಾಗೂ ಮೈಸೂರು ನಗರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಂದ ಸದಸ್ಯರ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು 1932ರಲ್ಲೇ ಪರಿಚಯಿಸಲಾಯಿತು. 1881ರಲ್ಲಿ ರಚನೆಯಾದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸದನದ ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಆದೇಶ 1923ರವರೆಗೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಿತು. 1923ರಲ್ಲಿ ಮಹಾರಾಜ ಅವರು ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಅಧಿಸೂಚಿಸುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸದನಕ್ಕೆ ಶಾಸನಬದ್ಧ ಸ್ಥಾನಮಾನ ಲಭ್ಯವಾಯಿತು.

 

 

Karnataka Assembly Rewind-1 The first house of the country

Karnataka Assembly Rewind-1 The first house of the country

Kere Manjunath ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್

For the first time in the country, a state house was formed in Karnataka. But then Mysore was a state. Maharaja Chamarajendra Wodeyar of Mysore had formed the Government House (Assembly) and issued an order on August 25, 1881, with the intention that the citizens should participate in the policy making of the government. In March 1881, Maharaja Chamarajendra Wodeyar assumed the power of Mysore State. Before this transfer of power, in 1879, the then Chief Commissioner of Mysore, J.D. Gordon proposed to the British-Indian Government that a debating assembly should be formed of retired officers, representatives of various classes and peoples. However, without specific legislative, financial or administrative powers, the creation of a debating house was not consented to. Also, the Viceroy was also of the opinion that it was not right to introduce something like this as no such organization had been attempted till now.

However, Maharaja Chamarajendra Wodeyar created the country's first State Assembly within five months of assuming office. It has the distinction of being the first house not only for the state but also in the country. This House was formed with the objective of adopting important measures in governance with the opinion of the people. This made it mandatory for the government to submit its policies and objectives to the public. Representatives of landowners and traders from all parts of the state could participate in this annual meeting.

The first 'House of Representatives' was held on 7th October 1881. It became the first house of the country. Its representatives were elected in three ways. One- Local Fund Boards and their District Representatives. Two- one or two from each taluk covering all general information between people. Three- Three or four leading traders from each district. These representatives had to participate voluntarily.

ವಿಧಾನಸಭೆ ಮೆಲುಕು-1: ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ದೇಶದ ಪ್ರಥಮ ಸದನ

ಕೆರೆ ಮಂಜುನಾಥ್

ದೇಶದಲ್ಲೇ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ರಾಜ್ಯವೊಂದರ ಸದನ ರಚನೆಯಾಗಿದ್ದು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಅಂದು ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ನಾಗರಿಕರು ಸರ್ಕಾರದ ನೀತಿ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಮೈಸೂರು ಮಹಾರಾಜ ಚಾಮರಾಜೇಂದ್ರ ಒಡೆಯರ್ ಸರ್ಕಾರದ ಸದನ (ಸಭೆ) ರಚಿಸಿ, 1881ರ ಆಗಸ್ಟ್ 25ರಂದು ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿದ್ದರು. 1881ರ ಮಾರ್ಚ್‌ನಲ್ಲಿ ಮಹಾರಾಜ ಚಾಮರಾಜೇಂದ್ರ ಒಡೆಯರ್ ಮೈಸೂರು ರಾಜ್ಯದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡರು. ಈ ಅಧಿಕಾರ ಹಸ್ತಾಂತರಕ್ಕೆ ಮುನ 1879ರಲ್ಲಿ ಅಂದಿನ ಮೈಸೂರು ಮುಖ್ಯ ಆಯುಕ್ತ ಜೆ.ಡಿ. ಗೋರ್ಡಾನ್ ಅವರು ನಿವೃತ್ತ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಹಲವು ವರ್ಗ ಹಾಗೂ ಜನರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಚರ್ಚಾ ಸದನವನ್ನು ರಚಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಬ್ರಿಟೀಷ್-ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಶಾಸನ, ಆರ್ಥಿಕ ಅಥವಾ ನಿರ್ವಾಹಕ ಅಧಿಕಾರ ಇಲ್ಲದೆ ಚರ್ಚಾ ಸದನ ರಚಿಸಲು ಸಮ್ಮತಿ ನೀಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೆ, ಈವರೆಗೂ ಇಂತಹ ಯಾವುದೇ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಇಂತಹದ್ದನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ ಎಂದು ವೈಸ್‌ರಾಯ್ ಕೂಡ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದರು.

ಆದರೆ, ಮಹಾರಾಜ ಚಾಮರಾಜೇಂದ್ರ ಒಡೆಯರ್ ಅಧಿಕಾರ ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ಐದು ತಿಂಗಳಲ್ಲೇ ದೇಶದ ಪ್ರಥಮ ರಾಜ್ಯ ಸದನವನು ರಚಿಸಿ ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಇದು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ದೇಶದಲ್ಲೇ ಪ್ರಥಮ ಸದನ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ. ಜನರ ಅಭಿಪ್ರಾಯದೊಂದಿಗೆ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಕ್ರಮಗಳನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಈ ಸದನ ರಚಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಮೂಲಕ ತನ ನೀತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಉದ್ದೇಶಗಳನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಕಡ್ಡಾಯವಾಯಿತು. ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಈ ಸದನದಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ  ಭೂಮಾಲೀಕರು ಹಾಗೂ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಭಾಗವಹಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು.

1881ರ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 7ರಂದು ಪ್ರಥಮ ‘ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ಸದನ’ ನಡೆಯಿತು. ಇದು ದೇಶದ ಪ್ರಥಮ ಸದನವಾಯಿತು. ಇದರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಮೂರು ರೀತಿಯಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರು.  ಒಂದು- ಸ್ಥಳೀಯ ನಿಧಿ ಮಂಡಳಿಗಳು ಮತ್ತು ಅವರ  ಜಿಲ್ಲಾ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು. ಎರಡು- ಜನರ ನಡುವಿರುವ ಎಲ್ಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾಹಿತಿಯನೂ ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಪ್ರತಿ ತಾಲೂಕಿನಿಂದ ಒಬ್ಬರು ಅಥವಾ ಇಬ್ಬರು. ಮೂರು- ಪ್ರತಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಿಂದ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮೂರು ಅಥವಾ ನಾಲ್ಕು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು. ಈ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳು ಸ್ವಯಂಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸಬೇಕಿತ್ತು.

ಕನ್ನಡಪ್ರಭದಲ್ಲಿ 2013ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಮೆಲುಕು ಸರಣಿ...